TV için ise bir yıl daha beklememiz gerekmişti.

O vakitler tek kanaldan, günde 5 saati geçmeyen, siyah beyaz yayın yapılırdı.

Efsunlanmış gibi TV karşısında çivilendiğimiz o zamanlar; ekranda yan yana yürüyen, el ele tutuşan çiftleri evli zanneder, sarıldıklarında ise mahcup ve utangaç kafamızı öne eğerdik.

Şimdi, değil TV´lerde, mahallemizde sarmaş dolaş gezen, birlikte yaşayan, bir üst katta oturan nikahsız çiftler bile kimseyi rahatsız etmiyor, utandırmıyor.

Ailenin birinci şartı olan nikah itiliyor, kakılyor, aşağılanıyor.

Sinemaskop projeksiyonlarla sunulan göz kamaştırıcı nikahsız beraberliklere kıyasla; nikah ve Aile; sarayın yanındaki köhne gecekonduya döndü.

Ne gariptir ki; bu gecekonduyu bir an önce moloz yığınına çevirmek isteyenler kervanına, Aile Bakanlığı da dahil oldu.

Devasa bütçeli bu teşkilat, bir tutku iştahıyla tahribat için çalışıyor.

Aileler birer birer devriliyor, yuvalar üçer beşer dağılıyor,

Gençler evden, evlilikten, nikahtan ateşten kaçar gibi kaçıyor.

Ama ne gam.

Kendi ismine bile ihanet eden bu teşkilat, hala feminist besteler notaya alıp; güçlü kadınlar, ezilmiş erkekler türküsü çığırıyor.

Mübarek aile bahçesini fil ayaklarıyla tarumar edenler, kime hizmet ediyorlar bilmek mümkün değil.

Unutulmasın ki;

TV karşısında utanıp, mahçupiyetle başını eğen fertlerin kaybolduğu bir toplumun;

- kafası yerden kalkmaz.

- Aileler ayakta duramaz,

- Yuvalar iğneli fıçıya döner.

Felaket, adım adım, bağırı çağırı geliyor.

Rabbim feraset versin... (H.M.)