Hal ve hareketleriyle saygı uyandıran, yaşına ve uzuna yakın boyuna rağmen dik duran bir amcayı, beklemesin diye masama davet etmiş ve işlemini de ben yapmıştım.

Bir kaç sene oldu.

Halen hayatta ise uzun uzun ömürler dilerim.

Kore gazisi imiş.

Yavaş yavaş ama anlaşılır, etkili ve güzel konuşuyordu.

Bine yakın şehit verdik dedi.

Bir kaç misli de yaralı.

Şehit olanlar şehit oldu da, diye devam etti.

"Dönenler de Kore’de ya kolunu bacağını bıraktılar ya da akıllarını..."

Hemen her konuda bir şey söyleyebilecek olsam da, bu Gazi karşısında adeta lal olmuş, sadece dinlemiştim.

Bir de kalkarken şunu eklemişti...

"Amerikalılar, kadınlar gibi arkamıza saklandı, cephe hattına hep bizi sürdüler."

Kore harbi bizim için başından sonuna kadar büyük bir yanlıştı.

Ama bu yanlışlık elbette gazi ve Şehitlerimizin mertebesine halel getirmez.

Onlara gidin dediler gittiler, ölün dediler öldüler.

Ruhları şad, makamları yüksek, mekânları cennet olsun…

Zaten bizim tarihimiz biraz da;

"El yerine vurulur, aslan be Halil İbrahim"

tarihi değil midir zaten…