Biz dedi, Ağır Ceza Reisi olan teyze oğlu;

- Küçücük bir köyden; kimi Hakim, kimi Doktor, kimi Kaymakam, kimi de Öğretmen olan 10’dan fazla yetişmiş insanı, ilkokul öğretmenimiz Arif hocaya borçluyuz.

- Nasıl

- Okul gezisine götürüyorum diye bizi, ailelerimizden gizli parasız yatılı sınavına götürdü.

Zira bizi ilkokuldan sonra okutmayacaklarını ve sınav için izin vermeyeceklerini iyi biliyordu.

Ulaşımın zor, vasıtanın kıt olduğu o zamanlarda;

Üç gün boyunca, lokantada yedirdi, otelde yatırdı.

Kendisi de baş ucumuzda tahta sandalyede sabahladı.

Üstü başı perişan olanlara, mağazadan giysiler aldı.

O şartlarla girdiğimiz sınavda başarılı olmalıydık.

Yaşlarımız küçüktü ama kazanmamız gerektiği iyi biliyorduk.

Kendimiz için değilse bile Arif hoca için kazanmalıydık.

Ve

Öyle de oldu...

Biz dedi, gözleri nemlenerek;

- Bugün her ne isek hepsini önce Allah’a, sonra Arif hocaya borçluyuz.

…

Rabbim Arif hocaların sayısını arttırsın.

Kıymetli Öğretmenlerimiz;

Nesiller,

Her daim ve mutlaka sizlerin eseri olacaktır.

Gününüz kutlu, yarınınız ve sayenizde yarınlarımız umutlu olsun...