Öğrenmenin yaşı yokmuş.

Meğerse sadece Suriyeliler bize sığınmamış.

Cumhuriyetin ilanını takiben başlayan malum süreç ile birlikte; on binlerce Türk vatandaşı da ülkemizden Suriye'ye sığınmışlar.

Hem de; Balıkesir'den, Kastamonu'dan, Kayseri'den, Konya'dan... Birbirinden habersiz katar katar Suriye'ye gitmişler.

Hatta önce Hatay'a yerleşmişler.

Hatay’ın bize katılmasından sonra; aynı uygulamalar orada da başlayınca, bu kez Suriye'ye geçmişler.

Hem de, gerek Hatay ve gerekse Suriye, o sırada Fransız işgalinde iken.

Epeyce kalabalıklaşınca; Dağ, Etrak ve Muhacirin denilen üç mahalle kurmuşlar.

O kadar çok, sefil bir hayat sürmüşler ki; birçoğu açlıktan, hastalıktan, bakımsızlıktan telef olmuş.

Hayatta kalanlar da; bir gün Türkiye'ye yeniden dönüş hayaliyle, ömürlerini tamamlamışlar.

Bağlarını koparmamak için; kim nereden geldiyse oranın ismiyle anılır olmuşlar.

Kastamoniler, Balikesiriler, Kayseriler... gibi…

İlk gidenler ölene kadar Türklüklerini ve Türkçelerini korusalar da; Zalim Baas rejimi ve öncekilerin yasaklamasıyla; çocuk ve torunlarına dahi öz dillerini öğretememişler...

Sadece 90-95 sene önce anavatanlarını terke mecbur kalan binlerce İnsanımızın, vatandaşımızın şimdi tek kelime bilmeyen, aslen Türk ama kendini Arap zanneden, on binlerce torunu yaşıyormuş meğerse Suriye'de…

Şimdi soru şu:

On binlerce insan, sefaleti ve ölümü göze alarak; kendi öz vatanlarını niçin terk etmiş de Fransız işgalindeki Suriye'ye sığınmaya mecbur kalıp, orada mahvolup gitmişler...?

Dün, bir kamyonun arkasında yazıyordu.

"Diyecek lafım çok da neyse!"...