Madde hiçbir zaman ruhun yerini tutamaz. Madde, ruhun mülk edindiği incelikleri kol açan ermekle görevlidir. Adete binanın temeli gibidir lakin koruyucu sistem ruhtur. İnsanı bina eden ruhtur. Ruhun kaybı, yıkımdır.

Maddenin beslediği ruh, yönelimleriyle kendi yolunu tayin eder. Hayatı kaybetmekten daha acı olan şey yaşamın manasını kaybetmektir der bir filozof.

Evet, maddeyi yıkıma uğratan her şeyden ancak sağlam bir ruh bilinci engel olur. Göğsün üzerinde bir içsel ruh. Bir perde. Görünmeyen bir kale, görünen bütün arızaları giderecek bir terbiye çadırı. Ocağında yaradana teslim olan bir ateşle ısınan mekan.

Teslimiyetçi bir o kadar da bilinçli ağ. Ölmeyen varlığa tabi. Ölümsüzlüğe gıda olan insanı erdemleri rütbe edinen bir Gizem. Dünyanın kirli renklerini değirmen gibi öğüterek berraklığa dönüştüren bir mekanizma. Madde ve ruh ikircikli bir gayenin hedefi değildir.

Birbirine sağlam bağ gerektiren bir ortaklıktır. İnsani nasipleri madde de biriktirip ruha teslim etmek gerekir. Ruhu öldüren dünyeviliğe kimlik çıkarmaktır. Bu Geçersiz kayıt tozun biriktirdiği tecrübeden arz olunmasıdır.

İnsanın yaratıcıya duyduğu aidiyetin mahyasıdır ruh.

Ruhunu maddeyle değiştirmeyenlere.. Selam olsun.. Kalın sağlıcakla..