Uğruna canlarını feda edebilecek; Baba, kardeş, oğul ve koca ile ihata edilmiş dört burçlu kaleyi, “Zindan” gösterdiler kadına…

Kadın da kaleyi zindan bilince;

Önce Kocanın burcundan başladı yıkmaya.

Sureti haktan görünen müptezellerin yapay aferin ve sahte alkışlarıyla, coşup tarumar etti tüm surları.

Zindandan hürriyete! uçacağını zanneden kadın, çok geç fark etti; aslında nereden nereye düştüğünü…

Şimdi kaleye nispetle, tek duvarlı bir viranede yer bulabildi ancak.

Yaşlandığında sevmek beklediği nazarların nefretiyle, o tek duvarın da yıkıldığını gördüğünde, dank edecekti kafası…

Zira o tek duvar, dişiliği hatırına örülmüş idi.

Kalesinde muhkem iken, Dünyaya meydan okuyabilen kadın; şimdi korkar oldu, kendi nefesinden bile...

Sarp bir kalenin emniyetine malikti oysa…

Taş yerinde ağırdı.

İnci erbabının elinde kıymetliydi.

Başlara taç olmayı değil, izbelerde baç olmayı yeğlediğinde; Kadın önce kendine yazık etti, sonra da tüm üstüne titreyenlere…

Ama en çok da, İnsana yazık etti.

Hem de, hilkate ve bütün bir insanlığa...