Bir Bakanlıktaki bir meseleden dolayı; bizzat gitmek yerine, teknolojiyi kullanıp, telefon ve mail ile işlerimi halletmeye çalıştım.

Başta biraz direnseler de ikna edip bir aşamaya kadar da getirdim.

En son aşamada 55.00 TL bakiye borcum kalmış.

Daha önce; kendisinin bana, benim de kendisine e-mail attığımız memur, 55 liranın ödenmesi için, tebliğ mazbatası çıkarmış.

Hâlbuki benzer eksikliği daha önce telefon veya mail ile bildirmişler ve ben de ikmal etmiştim.

Ama araya bir ay kadar zaman girip, ben görüşmeleri kesince, fabrika ayarlarına dönüp bu kez tebliğ mazbatası çıkarmışlar.

Bu tebliğin maliyeti ne kadar dersiniz?

Tam 265,00 TL.

Yani bu memur; beş kuruşsuz olabilecek bir işlem için devlete, alacağın 5 katı masraf ettirmiş.

265 liradan ne olur demeyelim dostlar.

Parça bütünü ifade eder.

Önemli olan zihniyet.

Bedavası var ve mümkün iken, devleti masrafa sokan memur, orada bir dakika bile durmamalı...

Okuyanlar hatırlayacaklardır.

Hani, eski bir yazımızda; çay kuponu atıp kahve alan Okul Müdürünü, hem müdürlükten hem de öğretmenlikten atan Japonya’dan bahsetmiştik.

Japonya ucuzuna pahalısına bakmıyor dostlar.

Zihniyete bakıyor. Zihniyetin sorguluyor ve yargılıyor.

Ver çok da doğru yapıyor…

Bizim de aynen öyle yapmamız lazım.

Lazım da öyle bir eleme sonunda, elde kaç memur sağlam kalır dersiniz?

Ben hiç iyimser değilim vesselam...