Şadiye Öztürk
TELEVİZYON NE KADAR MASUM KALDI?
Sizin evinizde ya da çevrenizde gençler var mı bilmiyorum. Eğer varsa biraz dikkat edin; neredeyse herkesin elinde bir telefon… Kimi oyun oynuyor, kimi sosyal medyada dolaşıyor, kimi de saatlerin nasıl geçtiğinin farkına bile varmadan ekranın içine hapsoluyor.
Aslında haksızlık etmeyelim. Gençler bu konuda daha bilinçli. Ne yaptıklarını, hangi sitelere girdiklerini çoğu zaman biliyorlar. Peki, ya bizim gibi belli bir yaşın üzerindekiler? Bizim durumumuz belki de daha tehlikeli. Çünkü çoğu zaman neyle karşı karşıya olduğumuzu bilmeden, farkında olmadan tuzağa düşüyoruz. Birkaç güzel söz, cazip bir teklif, kolay para kazanma vaadi derken kendimizi hiç bilmediğimiz sitelerin içinde buluyoruz. Paramızı yatırıyor, sonra da televizyon ekranlarına çıkıp "Dolandırıldık, bütün birikimimizi kaybettik" diye gözyaşı döküyoruz.
İnsan düşünmeden edemiyor: Televizyon ne kadar masum kaldı?
Eskiden televizyonu açar, bir dizi izler ya da haberleri takip ederdik. Şimdilerde televizyonun karşısına oturmak bile insanın içini karartabiliyor. Dizi izlersen hüzünleniyor, haberleri izlersen geleceğe dair umutlarını biraz daha kaybediyorsun. Günün sonunda en azından bugün kimse beni dolandırmadı, bilmediğim sitelere girip başımı derde sokmadım diye şükredecek hâle geldik.
Nasıl bir zamana denk geldik, nasıl bir hayatın içinde yaşıyoruz? Bazen çevremizde konuşulanları anlamakta bile zorlanıyoruz. Özellikle gençlerin yanında kendimizi başka bir dünyanın insanı gibi hissediyoruz. Herkesin elinde bir telefon, herkes başka bir âlemde… Aynı evin içinde, aynı sofranın etrafında oturuyoruz ama birbirimizden ne kadar uzağız.
Üstelik bu durum yalnızca gençlerin sorunu da değil. Biz büyükler de onlardan geri kalmıyoruz. Bir zamanlar çocuklarımıza telefonu bırakın, biraz sohbet edelim diye uyarırken şimdi kendimiz telefonun başından kalkamıyoruz. Eşler birbirine gününün nasıl geçtiğini sormak yerine telefonunda oyun oynuyor, sosyal medyada vakit geçiriyor. Evli çiftlere sorun; çoğunun şikâyeti aynı: Eşim telefonuyla benden daha fazla ilgileniyor.
Oysa eskiden akşamların tadı başkaydı. Bir akşam oturmasına gidilir, kışsa sobanın üzerinde patates közlenir, yanında turşu yenirdi. Çaylar içilir, memleket meselelerinden, çocuklardan, komşulardan konuşulurdu. Bazen aynı hikâyeler defalarca anlatılır ama kimse sıkılmazdı. İnsanlar birbirinin yüzüne bakar, birbirinin derdini dinler, birlikte gülüp birlikte üzülürdü. Eve dönerken insanın içi açılır, gönlü zenginleşirdi.
Şimdi ise oturmaya gittiğimizde bile sohbetin konusu değişti. Kim hangi oyunu oynuyor, hangi uygulamayı kullanıyor, kim ne paylaşmış? Bir araya geliyoruz ama yine herkes kendi ekranında.
Teknoloji elbette hayatımızı kolaylaştırıyor. Uzakları yakın ediyor, bilmediğimiz pek çok şeyi öğrenmemizi sağlıyor. Mesele teknolojinin kendisi değil, bizim ona ne kadar teslim olduğumuz. Bize hizmet etmesi gereken araçlar, zamanla hayatımızın merkezine yerleşti. Sevdiklerimize ayıracağımız zamanı, birbirimizi dinlemeye vereceğimiz emeği ekranlara kaptırdık.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormanın zamanı geldi: Biz mi teknolojiyi kullanıyoruz, yoksa teknoloji mi bizi yönetiyor?
Televizyonun karşısında otururken bile birbirimize yabancılaşmışsak, elimizdeki telefonlarla aynı evin içinde ayrı dünyalara savrulmuşsak, kaybettiğimiz yalnızca sohbetlerimiz değildir. Birbirimize ayırdığımız zamanı, paylaşmayı, samimiyeti ve insan olmanın en güzel taraflarını da yavaş yavaş kaybediyoruz.
Teknoloji geliştikçe dünyaya bağlandık, birbirimizden uzaklaştık. Oysa insanın en çok ihtiyacı olan şey daha hızlı bir telefon değil, kendisini gerçekten dinleyen bir çift göz, içten bir sohbet ve yanında olduğunu hissettiren bir insandır.
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.