Şadiye Öztürk

Şadiye Öztürk

TELEVİZYON NE KADAR MASUM KALDI?

Sizin evi­niz­de ya da çev­re­niz­de genç­ler var mı bil­mi­yo­rum. Eğer varsa biraz dik­kat edin; ne­re­dey­se her­ke­sin elin­de bir te­le­fon… Kimi oyun oy­nu­yor, kimi sos­yal med­ya­da do­la­şı­yor, kimi de sa­at­le­rin nasıl geç­ti­ği­nin far­kı­na bile var­ma­dan ek­ra­nın içine hap­so­lu­yor.
As­lın­da hak­sız­lık et­me­ye­lim. Genç­ler bu ko­nu­da daha bi­linç­li. Ne yap­tık­la­rı­nı, hangi si­te­le­re gir­dik­le­ri­ni çoğu zaman bi­li­yor­lar. Peki, ya bizim gibi belli bir yaşın üze­rin­de­ki­ler? Bizim du­ru­mu­muz belki de daha teh­li­ke­li. Çünkü çoğu zaman neyle karşı kar­şı­ya ol­du­ğu­mu­zu bil­me­den, far­kın­da ol­ma­dan tu­za­ğa dü­şü­yo­ruz. Bir­kaç güzel söz, cazip bir tek­lif, kolay para ka­zan­ma vaadi der­ken ken­di­mi­zi hiç bil­me­di­ği­miz si­te­le­rin için­de bu­lu­yo­ruz. Pa­ra­mı­zı ya­tı­rı­yor, sonra da te­le­viz­yon ek­ran­la­rı­na çıkıp "Do­lan­dı­rıl­dık, bütün bi­ri­ki­mi­mi­zi kay­bet­tik" diye göz­ya­şı dö­kü­yo­ruz.
İnsan dü­şün­me­den ede­mi­yor: Te­le­viz­yon ne kadar masum kaldı?
Es­ki­den te­le­viz­yo­nu açar, bir dizi izler ya da ha­ber­le­ri takip eder­dik. Şim­di­ler­de te­le­viz­yo­nun kar­şı­sı­na otur­mak bile in­sa­nın içini ka­rar­ta­bi­li­yor. Dizi iz­ler­sen hü­zün­le­ni­yor, ha­ber­le­ri iz­ler­sen ge­le­ce­ğe dair umut­la­rı­nı biraz daha kay­be­di­yor­sun. Günün so­nun­da en azın­dan bugün kimse beni do­lan­dır­ma­dı, bil­me­di­ğim si­te­le­re girip ba­şı­mı derde sok­ma­dım diye şük­re­decek hâle gel­dik.
Nasıl bir za­ma­na denk gel­dik, nasıl bir ha­ya­tın için­de ya­şı­yo­ruz? Bazen çev­re­miz­de ko­nu­şu­lan­la­rı an­la­mak­ta bile zor­la­nı­yo­ruz. Özel­lik­le genç­le­rin ya­nın­da ken­di­mi­zi başka bir dün­ya­nın in­sa­nı gibi his­se­di­yo­ruz. Her­ke­sin elin­de bir te­le­fon, her­kes başka bir âlem­de… Aynı evin için­de, aynı sof­ra­nın et­ra­fın­da otu­ru­yo­ruz ama bir­bi­ri­miz­den ne kadar uza­ğız.
Üs­te­lik bu durum yal­nız­ca genç­le­rin so­ru­nu da değil. Biz bü­yük­ler de on­lar­dan geri kal­mı­yo­ruz. Bir za­man­lar ço­cuk­la­rı­mı­za te­le­fo­nu bı­ra­kın, biraz soh­bet ede­lim diye uya­rır­ken şimdi ken­di­miz te­le­fo­nun ba­şın­dan kal­ka­mı­yo­ruz. Eşler bir­bi­ri­ne gü­nü­nün nasıl geç­ti­ği­ni sor­mak ye­ri­ne te­le­fo­nun­da oyun oy­nu­yor, sos­yal med­ya­da vakit ge­çi­ri­yor. Evli çift­le­re sorun; ço­ğu­nun şi­kâ­ye­ti aynı: Eşim te­le­fo­nuy­la ben­den daha fazla il­gi­le­ni­yor.
Oysa es­ki­den ak­şam­la­rın tadı baş­kay­dı. Bir akşam otur­ma­sı­na gi­di­lir, kışsa so­ba­nın üze­rin­de pa­ta­tes köz­le­nir, ya­nın­da turşu ye­nir­di. Çay­lar içi­lir, mem­le­ket me­se­le­le­rin­den, ço­cuk­lar­dan, kom­şu­lar­dan ko­nu­şu­lur­du. Bazen aynı hi­kâ­ye­ler de­fa­lar­ca an­la­tı­lır ama kimse sı­kıl­maz­dı. İnsan­lar bir­bi­ri­nin yü­zü­ne bakar, bir­bi­ri­nin der­di­ni din­ler, bir­lik­te gülüp bir­lik­te üzü­lür­dü. Eve dö­ner­ken in­sa­nın içi açı­lır, gönlü zen­gin­le­şir­di.
Şimdi ise otur­ma­ya git­ti­ği­miz­de bile soh­be­tin ko­nu­su de­ğiş­ti. Kim hangi oyunu oy­nu­yor, hangi uy­gu­la­ma­yı kul­la­nı­yor, kim ne pay­laş­mış? Bir araya ge­li­yo­ruz ama yine her­kes kendi ek­ra­nın­da.
Tek­no­lo­ji el­bet­te ha­ya­tı­mı­zı ko­lay­laş­tı­rı­yor. Uzak­la­rı yakın edi­yor, bil­me­di­ği­miz pek çok şeyi öğ­ren­me­mi­zi sağ­lı­yor. Me­se­le tek­no­lo­ji­nin ken­di­si değil, bizim ona ne kadar tes­lim ol­du­ğu­muz. Bize hiz­met et­me­si ge­re­ken araç­lar, za­man­la ha­ya­tı­mı­zın mer­ke­zi­ne yer­leş­ti. Sev­dik­le­ri­mi­ze ayı­ra­ca­ğı­mız za­ma­nı, bir­bi­ri­mi­zi din­le­me­ye ve­re­ce­ği­miz emeği ek­ran­la­ra kap­tır­dık.
Belki de artık ken­di­mi­ze şu so­ru­yu sor­ma­nın za­ma­nı geldi: Biz mi tek­no­lo­ji­yi kul­la­nı­yo­ruz, yoksa tek­no­lo­ji mi bizi yö­ne­ti­yor?
Te­le­viz­yo­nun kar­şı­sın­da otu­rur­ken bile bir­bi­ri­mi­ze ya­ban­cı­laş­mış­sak, eli­miz­de­ki te­le­fon­lar­la aynı evin için­de ayrı dün­ya­la­ra sav­rul­muş­sak, kay­bet­ti­ği­miz yal­nız­ca soh­bet­le­ri­miz de­ğil­dir. Bir­bi­ri­mi­ze ayır­dı­ğı­mız za­ma­nı, pay­laş­ma­yı, sa­mi­mi­ye­ti ve insan ol­ma­nın en güzel ta­raf­la­rı­nı da yavaş yavaş kay­be­di­yo­ruz.
Tek­no­lo­ji ge­liş­tik­çe dün­ya­ya bağ­lan­dık, bir­bi­ri­miz­den uzak­laş­tık. Oysa in­sa­nın en çok ih­ti­ya­cı olan şey daha hızlı bir te­le­fon değil, ken­di­si­ni ger­çek­ten din­le­yen bir çift göz, içten bir soh­bet ve ya­nın­da ol­du­ğu­nu his­set­ti­ren bir in­san­dır.

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Şadiye Öztürk Arşivi

BÜYÜKLER NE GÜZEL SÖYLEMİŞ

15 Kasım 2026 Pazar 16:22

HERKES BİR GÜN ÇARESİZ KALABİLİR

09 Kasım 2026 Pazartesi 08:02

BAŞARI, ARKANDA BIRAKTIKLARINDIR

26 Ekim 2026 Pazartesi 08:00

HER ŞEY NE KADAR NORMALLEŞTİ?

19 Ekim 2026 Pazartesi 08:00

HERKESİN ÖZGÜRLÜĞÜ AYNI DEĞİLDİR

12 Ekim 2026 Pazartesi 08:00

GÜVENİMİZİ DE KAYBETMEYELİM

06 Ekim 2026 Salı 12:13

SONBAHAR VE HÜZÜN

28 Eylül 2026 Pazartesi 08:04

Hangisi Doğru

21 Eylül 2026 Pazartesi 08:00

Hayatımızdaki Dönüm Noktaları

14 Eylül 2026 Pazartesi 08:00