“Acaba gençler mi doğru yapıyor, biz mi yanlış yaptık?”

Son zamanlarda bu soru daha çok aklıma geliyor. Çünkü bizim kuşakla bugünün gençleri arasında hayata bakış konusunda belirgin bir fark var. Biz büyürken çoğu zaman önce çevremizi, ailemizi, büyüklerimizi düşünürdük. Bugünün gençleri ise daha çok kendi hayatlarına, kendi isteklerine ve kendi mutluluklarına önem veriyor.

Hangisi doğru?

Belki de bunun tek bir cevabı yok.

Bizim gençliğimizde annelerimizin dilinden düşmeyen bir cümle vardı:

“Herkes ne der?”

Bir kıyafet mi giyeceğiz? Biraz kısa mı?

“Öyle çıkma, herkes ne der.”

Evimiz dağınık mı?

“Toparla, insanlar ne der.”

Bir karar mı vereceğiz?

“Büyükler ne düşünür, çevre ne der?”

Bu sözün içinde sadece başkalarının düşüncesinden çekinmek yoktu. Aynı zamanda toplum içinde nasıl davranılması gerektiğine, büyüklere saygıya, aileye karşı sorumluluğa ve çevreyle iyi geçinmeye dair bir anlayış da vardı.

Fakat bunun bazen ağır bir tarafı da oluyordu.

İnsan, kendi istediğinden çok başkalarının ne düşüneceğini düşünmeye başlayabiliyordu. “El âlem ne der?” diye diye kendi kararlarımızdan vazgeçtiğimiz, istemediğimiz halde sırf çevremiz öyle bekliyor diye bazı şeyleri yaptığımız da oldu.

Bugünün gençlerine baktığımızda ise bambaşka bir cümle duyuyoruz:

“Herkesten bana ne?”

Onlar kıyafetlerine, hayatlarına, seçimlerine daha fazla sahip çıkıyorlar. “Ben böyle mutluysam neden başkasının düşüncesine göre yaşayacakmışım?” diyebiliyorlar.

Bunun da doğru tarafı var.

İnsanın kendi hayatıyla ilgili kararları verebilmesi, başkalarının beklentileri uğruna kendinden vazgeçmemesi önemli. Her insanın kendi sınırlarını, tercihlerini ve mutluluğunu önemsemesi gerekiyor.

Ama burada da bir sınır var.

Kendini düşünmek başka, sadece kendini düşünmek başka.

İşte belki de iki kuşak arasındaki asıl fark burada ortaya çıkıyor.

Bizim kuşağın eksiği, zaman zaman kendimizi fazla geri plana atmamızdı. Gençlerin eksiği ise bazen çevresindeki insanların duygularını ve beklentilerini gereğinden fazla önemsiz görebilmeleri olabilir.

Eskiden “başkaları ne der?” diye kendimizden vazgeçebiliyorduk.

Bugün ise “ben ne istiyorsam o” diyerek başkalarını kırmanın normal olduğu düşünülebiliyor.

Oysa ikisinin arasında güzel bir yol var.

Hem kendi hayatımızı yaşayabilir hem de çevremizdeki insanları önemseyebiliriz. Hem kendi kararımızı verebilir hem de büyüklerimizin tecrübesini dinleyebiliriz. Dinlemek, mutlaka söyleneni yapmak anlamına gelmez.

Belki bizim kuşağın gençlerden öğreneceği şey, başkalarının düşüncesine fazla takılmadan kendi hayatını yaşayabilmek.

Gençlerin de bizden öğreneceği şey, insanın yalnızca kendinden ibaret olmadığı.

Çünkü hayat, sadece “Ben ne istiyorum?” sorusundan oluşmuyor. Bazen “Benim yaptığım, sevdiğim insanları nasıl etkiler?” sorusunu da sormak gerekiyor.

Sonuçta ne “Herkes ne der?” diyerek ömrümüzü başkalarının düşüncesine göre yaşamak doğru, ne de “Herkesten bana ne?” diyerek çevremizdeki herkesi yok saymak…

Belki ihtiyacımız olan üçüncü bir cümle:

“Ben ne istiyorum ve bunu yaparken kimi incitiyorum?”

Bunu sorabildiğimiz zaman, kuşakların kavgası da biraz azalır.

Çünkü mesele gençlerin mi, bizim mi haklı olduğumuz değil.

Mesele, geçmişin değerlerini geleceğin özgürlüğüyle buluşturabilmek.

Ne başkalarının sözünde kaybolmak ne de kendi dünyamıza kapanmak…

Belki olgunluk, tam da ikisinin arasında kendimize doğru bir yol bulabilmektir.