Başınıza gelen bir olaya, okuduğunuz bir yazıya, duyduğunuz bir cümleye, hatta söylenmiş tek bir kelimeye nereden ve nasıl baktığınız o kadar önemlidir ki…

Aynı olayın içinde bulunan iki insan, aynı şeyi yaşadığı hâlde bambaşka anlamlar çıkarabilir. Çünkü insan yalnızca gördüğüyle değil, nasıl baktığıyla değerlendirir hayatı.

Mesela bir apartmanda, bir caddede ya da herhangi bir yerde karşılaştığınız bir insana verdiğiniz selamı düşünün.

Kimi için sadece söylenip geçilen sıradan bir kelimedir “merhaba”. Kimi içinse çok daha fazlasıdır. “Ben seni görüyorum, seni önemsiyorum, burada olduğunun farkındayım” demektir. Belki de uzun zamandır kendisini yalnız hisseden bir insan için o küçücük selam, gününün en güzel anıdır.

Aynı şey bir davet için de geçerlidir.

Bir davetiye kimileri için maddi bir beklenti olabilir. “Acaba ne takacağım, ne götüreceğim?” diye düşünür. Bir başkası içinse o davet, “İyi günümde de kötü günümde de seni yanımda görmek istiyorum” anlamına gelir.

İşte hayat biraz da böyle değil midir?

Biz çoğu zaman karşımızdakinin yaptığına değil, kendi penceremizden gördüğümüze anlam yükleriz.

Birinin araması kimine göre rahatsız etmektir, kimine göre özlemektir. Bir mesaj kimine göre sıradan bir “Nasılsın?”dır, kimine göre günlerdir beklediği bir hatırlanıştır. Bir ziyaret kimine göre mecburiyettir, kimine göre “Sen benim için değerlisin” demenin başka bir yoludur.

Bu yüzden insanları değerlendirirken biraz daha dikkatli olmak gerekir.

Çünkü bizim küçük gördüğümüz bir davranış, bir başkasının kalbinde büyük bir yer tutabilir. Bizim üzerinde durmadığımız bir söz, karşı tarafın günlerce düşündüğü bir cümle olabilir. Hatta bazen farkında olmadan söylediğimiz tek bir kelime, bir insanın kalbini kırmaya da yetebilir, yüzünü güldürmeye de…

Elbette bakış açımız yalnızca yaşadıklarımızla değil, o anki ruh hâlimizle de ilgilidir.

Mutluyken dünyanın bütün kapıları açık gibi gelir. Canımız sıkkınken en güzel sözde bile bir kusur arayabiliriz. Kırgınsak yapılan iyiliği göremeyebilir, öfkeliysek söylenen güzel bir cümleyi bile yanlış anlayabiliriz.

Belki de bu yüzden bazı şeyleri hemen yargılamamak gerekir.

Bir davranışın ardındaki niyeti bilmeden hüküm vermemek, bir insanın söylediği sözü kendi ruh hâlimizle yorumlamamak gerekir. Çünkü bazen mesele karşımızdakinin ne söylediği değil, bizim onu hangi hâlimizle dinlediğimizdir.

Hayatın güzelliği de biraz burada saklı.

Aynı yağmura kimi ıslanmak diye bakar, kimi bereket der. Kimi sessizliği yalnızlık olarak görür, kimi huzur olarak yaşar. Kimi verilen bir selamı sıradan bulur, kimi o selamın içinde dostluk görür.

Demek ki hayat yalnızca yaşadıklarımızdan ibaret değil; yaşadıklarımıza verdiğimiz anlamlardan da oluşuyor.

O yüzden insanlara bakarken, olayları değerlendirirken ve hayatı anlamaya çalışırken kendi penceremizin tek pencere olmadığını unutmamak gerekiyor.

Belki de biraz daha anlayışlı, biraz daha hoşgörülü olabilsek; söylenenin arkasındaki niyeti, yapılanın içindeki emeği ve küçücük davranışların taşıdığı büyük anlamı görebilsek, birbirimizi çok daha iyi anlayacağız.

Çünkü bazen bir selam sadece selam değildir.

Bazen bir davet sadece bir davet değildir.

Bazen bir cümle sadece bir cümle değildir.

Her şey, ona nereden baktığınıza göre değişir.

Güzel bakıp güzel görenlere selam olsun.