Her insan zaman zaman kendisini çaresiz, güçsüz ve tükenmiş hissedebilir. Üstelik bunun zenginlikle, makamla, kuvvetle, çok okumakla, yaşla ya da çevrenizin geniş olmasıyla da bir ilgisi yoktur. Çünkü çaresizlik, insanın sahip olduklarından çok, karşısında değiştiremediği gerçeklerle ilgilidir.

Maddi imkânları kısıtlı olan bir baba, çocuğunun istediği bir şeyi alamadığında kendisini yetersiz hissedebilir. Ailesinin ihtiyaçlarını karşılayamadığını düşündüğünde çaresizliğin ne demek olduğunu yaşayabilir. Öte yandan milyonları olan bir insan, parasını bir yerde kaybedip geri alamadığında aynı çaresizliğe düşebilir. Birinin imkânsızlığı parasından, diğerinin çaresizliği kaybettiği paraya yeniden ulaşamamaktan kaynaklanır. Ama ikisinin de hissettiği duygu aynıdır.

Kimi insan çok sevdiği kişilerden uzaktadır; özler ama gidemez, görmek ister ama ulaşamaz. Kimi ise sevdikleriyle aynı şehirde, hatta aynı evdedir ama şartlar bir araya gelmelerine izin vermez. Bir başkası en sevdiğini kaybetmiştir; artık ne aramak ne beklemek ne de geriye dönüp bakmak bir şeyi değiştirecektir. Kimi de en sevdiği yanı başında olduğu hâlde kendisini ona anlatamaz. Söylemek istedikleri boğazında düğümlenir, anlaşılmayı bekler ama kelimeler yetmez.

Bazen bir hastalık karşısında, bazen bir ayrılıkta, bazen de değiştirmeye gücümüzün yetmediği bir olayın ortasında kalırız. Ne kadar güçlü olursak olalım, ne kadar imkânımız bulunursa bulunsun bazı şeylere müdahale edemeyiz. İşte o an anlarız ki insanın gücü her şeyi çözmeye yetmez.

Belki de çaresizliğin en ağır tarafı, bir şeyler yapmak istemek ama yapacak hiçbir şey bulamamaktır. Elinden geleni yapmışsındır, bütün yolları denemişsindir ama yine de sonuç değişmemiştir. Bazen bir telefon bekler, bazen bir kapının açılmasını, bazen de yalnızca birinin seni anlamasını istersin.

Aslında hepimizin hayatında başkalarına anlatamadığımız, anlatmaya çalışsak da anlaşılmayacağını düşündüğümüz çaresizlikler vardır. Dışarıdan bakıldığında her şeyi yolunda görünen bir insanın içinde neler yaşadığını bilemeyiz. Güçlü görünenin de yorulduğunu, varlıklı olanın da kayıplar yaşadığını, kalabalıklar içinde bulunanın da yalnız kalabildiğini unutmamalıyız.

Bu yüzden insanları yalnızca sahip olduklarına bakarak değerlendirmemeliyiz. Kimin hangi mücadeleyi verdiğini, hangi yükü taşıdığını, hangi kapının önünde çaresizce beklediğini bilemeyiz.

Çünkü hayat, kimin ne zaman ne yaşayacağını önceden haber vermiyor. Bugün güçlü sandığımız insan yarın bir başkasının desteğine ihtiyaç duyabilir. Bugün başkasının çaresizliğine uzaktan baktığımız bir durumun içinde yarın kendimizi bulabiliriz. Belki de bu yüzden kimseyi yaşadığı zorluklarla yargılamamalı, kimsenin çaresizliğini küçümsememeliyiz.

Unutmayalım ki insan bazen bir servete sahip olduğu hâlde bir çare bulamaz, bazen de hiçbir şeyi olmayan birinin uzattığı ele tutunarak yeniden güç bulur. Çünkü bazı yaraları para, bazı sorunları güç, bazı özlemleri mesafe çözemez. Bazen insanın tek ihtiyacı, kendisini anlayan bir yürek ve tam da çaresiz kaldığı anda yanında olduğunu hissettiren bir başka insandır.