Avrupa’nın; ilmini, fennini getirsin diye, fakir milletin boğazından keserek gönderdiklerimiz;

Eldivenli ellerinde baston,

Başlarında fötr şapka

ve

Puro tüttüren ağızlarında,

"Hürriyet, müsavat, adalet" diyerek döndüler.

Vatana hizmet için gönderilmişlerdi, satana hizmet eden maymunlar olarak geldiler.

Avrupa görmüş oldukları için, birer kurtarıcı edasıyla üstün yetkilerle donatılarak; Devletin en yüksek tepelerine getirildiler...

Ama onlar her fırsatta;

Kendi milletini aşağılamaktan utanmadılar.

Dinlerini tahkir etmekten çekinmediler.

Dillerini bozmaktan ve sadece taklit kabiliyetleriyle, üstün birer maymun olmaktan ve maymunlaşmaktan ar etmediler.

İpleri, kökü dışarda sahiplerinin elinde oldu hep.

Hürriyet dediler, yalnız kendileri hür oldular.

Adalet dediler, hakkı, hukuku ve adaleti katlettiler.

Müsavat dediler, seçkinci ve ceberut birer jakoben oldular.

Meşveret dediler, kölesi oldukları batılı efendilerinden başkasını dinlemez oldular.

Bu meşum mefhumların her biri için, beş yüz bin vatan evladını şehit düşürüp, dört milyon kilometrekare vatan toprağını, kurda kuşa yem ettiler.

Dünyanın en siyasi padişahına iftira atmaktan utanmadı.

Talebesi oldukları okul binalarına, İngiliz bayrağı çekme zilletinden yüzleri kızarmadı.

Ve

Devletin başına suikast düzenleyip kurşun sıkan gavuru alkışlamaktan geri durmadılar.

Oyun büyüktü ve her biri bu büyük oyunun küçük, aşağılık ve rezil birer piyonu oldular.

Vatanına, milletine ve tarihlerine, alenen ve açık açık ihanet ettiler...

Ve en sonunda;

Milyonlarca vatan evladını toprağa düşürüp,

Güneş batmayan milyonlarca kilometrekare vatan toprağını parça parça ettiler.

Kendileri zelil birer maymun gibi geberip gittiler ama yüz yıl sonra bile aynı mefhumları ezber eden pis tohumlarını saçarak...

Belli ki; hastalıklı tohumlarıyla, Dünya durdukça, ihanetten geri durmayacaklar...

Ama biz de; bunları bile bile, tarihi bir kez daha tekerrür ettirir ve aynı oyuna gelirsek, kanımız kurusun...