Annemin gövdesinde düştüm ten diyarına

Geçmişte buldum seni gider iken yarına

Sarıldım sarmalandım kundağında zamanın

Senden öte atıldım ücrasına mekanın

Uzatsam ellerimi öksüz ve garip kalır

Sen yoksan her zerrede binlere düçar kahır

Nurundan halkedilen tüm cihana bakarım

Senden bihaber görsem kendim nara yakarım

Sana değen rüzgarı yağmuru gönder bana

Ayrılık zindanında merhem olsun bu cana

Daha doğarken derdin ümmetim demek oldu

Kapkaranlık bir çağa en güzel güneş doğdu

Kırıldı küfrün bir bir zalime dönen çarkı

O zaman geri döndü yine nolur ver arkı

İnleyen kardeşlerin adını söyler durur

Kıyamet kopmaz ama eldeki fidan kurur

Bilirim yüzümüz yok diyemem gelir misin?

Senden tek dileğimiz "Ümmetimdir" der misin?

Leylifer