Bir kuş düşer ellerinden semaya

Sonsuzluğun şarkısını söylersin

Siyahın her tonu okşarken gözlerini

Ciğerinde kim bilir hangi rengi közlersin?

Bitmek bilmez sesi kısık radyoların şarkısı

Mavi düşler eşiğinde devrilir yakın dağlar

Aynalarda zoraki gülüşlerin yankısı

Kolunda sımsıkı yalnızlık senle ağlar

Koskoca gökyüzünden bir damla kalan sana

Bir sapana takılı taş gibi fırlar zaman

İncecik ilmeklerin gırtlağında kördüğüm

Salınır ruhuna nakşedilen bedenin

Bir gerçeğe tevessül yalandır her gördüğün

Bir çayın demi gibi bir duvar nemi gibi

Kaybolursun içinde arttıkça biraz daha

Yükleri hafiflemiş batan bir gemi gibi;

Höc farketmez ki yatmak; ya sağa ya da sola?

Tutunarak mekanın saatli düzenine

Gitmek, gitmez zoruna; değil misin çamurdan?

Acı, doğumdan maya; katılmış yüreğine

Pişmeden çıkılmıyor taş topraklı fırından

Kana karışmış sevmek, ömürden ömür gider

Ölümsüz kalsa insan sevmemek daha beter

Yarına umut eken bir çiftçi gibi dünden

Ha çıktı ha çıkacak anlayan biri seni

Sarıp sarmalayacak zamanı sende geri

Gün doğar günler batar bir son günü görürsün

İstediğin o günü hep özleyerek ölürsün...

Leylifer