Verdikçe veriyor Rabbim…

İlk önce okullarda, Kabe’de hacılar İlahisi ile başladı.

Allah lafzını duyan şeytanları, aldı mı bir titreme...

Bu memlekette ne kadar da; Allah, Peygamber, Kabe, Hacı, Hoca, Müslüman... Düşmanı varmış, hepsi iyot gibi açığa çıktı.

Peşinden Kadıköy’e Camii meselesi.

Encamları; Ermeni, Rum ya da Yahudi mezarlığına gömülmek olan, epey bir kripto da böyle afişe oldular.

Peşinden, okullarda mescit açılması genelgesi.

Alevi ve Alevilikle alakası olmayan ancak, Alevilik adına açıklama yaparak karşı çıkan, binlerce kripto da, orada zuhur etmesin mi?

Şimdi de Malatya’daki çıplak heykel meselesi.

Ne kadar sallama, dallama, yallama varsa döküldüler...

Halbuki konu heykel değildi.

Öyle olsa idi, diğer heykellere de karşı çıkılırdı.

Orijinalinde, anadan üryan sallama heykele sahip çıkmak için, kılıktan kılığa girdiler.

Tabi yine ve yeniden; en kolay yolu seçip, Atatürk maskesi geçirerek...

Ancak bu seferki utanmazlık o kadar büyüktü ki; hiçbir maske bunların yüzlerini örtüp gizleyemedi.

Ve her açıklamaları; sağduyulu Halkın vicdanına çarpıp geri döndü.

Kendilerinin yanına da; açığa düşüp afişe olmak kar! kaldı iyi mi?

İçlerinden hiç kimse çıkıp da "Yahu Atamızın yanında, anadan üryan bu çıplağın ne işi ve ne alakası var" demedi, diyemedi...

"Medeniyet heykeli açılacak" diyerek zamanında; on binlerce Malatyalının katılımıyla, anadan üryan heykel açılışı yapıldığında, kadınlar kızlar kaçışmışlar, erkekler de "Bu kadar medeniyet bizde de var" diyerek söve söve meydanı terk etmişlerdi…

80 yıldan fazla zamandır da orada öyle bir ucube gibi duruyor. Aslında tartışmayı uzatmamak lazım.

Niçin, neden, hangi akla hizmet ve nasıl bir fanteziyle yapıldığının cevabı ancak ve sadece yapan ve yaptıranlarda saklı, bu anadan üryan genç, oradan kaldırılsın ve o gencin varsa akrabalarına teslim edilsin.

Değilse "O kadarcık medeniyet" kimde yoksa onlara hibe edilsin...