Yüksek hatırları için değiştirdik.

Yazımızı, yazgımızı, çizgimizi... her şeyimizi.

Onlarla aynı gün tatil yaptık.

Onlar gibi şapka geçirdik kafamıza, frak giydik, fötr taktık…

Onlar gibi ölçtük, onlar gibi tarttık.

Sistem bırakmadık denemedik.

Düzen koymadık öykünmedik.

Değerleri sıraya dizdik, sırası geldikçe takasa vermek için.

Ölçümüze, tartımıza, yönümüze ve hatta donumuza kadar onlara benzedik…

Camileri kapattık, Kuranı yasakladık, ezanı değiştirdik…

Binlerce yılık ideallerimizi terk edip, Batı medeniyetini! Türklerin yeni “Kızıl elması” yaptık…

Hangi kuruluşları varsa girmeye,

Hangi ortaklık varsa içinde bulunmaya,

Hangi birlikleri varsa dahil olmaya çalıştık…

Onlar gibi caz dinledik.

Dans ettik, vals yaptık, eldiven giyip şarap içtik…

Acemi ve hoyratça da olsa; heykellerle donattık yurdun dört bir yanını.

Onların diliyle şarkılar besteleyip, yarışmalara katıldık.

Her fırsatta anlattık onlara, bizim de bir Avrupalı olduğumuzu.

Kadınlarımızın, nasıl iplerinden kurtulup, ne kadar özgür! olduklarını ispat için çırpındık, yarı çıplak katıldığımız güzellik yarışmalarında.

Ama lakin fakat…

Bir kaç sene önce olduğu gibi; "Türk yok edici" yazdığı otomatik silahı ile camiye giren Hristiyan bir manyak;

İbadet eden yüzlerce Müslümana binlerce kurşun saydırıp, canlı yayında, Türk niyetine katliam yaparken;

Murat Han'dan Kosova'nın,

Fatih Sultan Mehmet'ten İstanbul'un,

1683’te geri döndüğümüz Viyana'nın bile hesabını sorup, intikamını alıyor;

Ayasofya'yı geri almak için yeminler ediyordu…

Hâsılı...

Ne yaparsanız yapın kaçamıyorsunuz;

Görünmez de olsanız,

Yerin altına da girseniz,

Göğe de yükselseniz,

Tarihin size verdiği görevden kaçamıyor, reddetseniz de saklayamıyor, saklanamıyorsunuz…

Batı;

İslam deyince Türk’ü tanıyor

Müslüman deyince Türk’ü biliyor.

İntikam deyince, Türk geliyor akıllarına…

Yani dostlar;

Eski hal muhal…

Ya "sapımıza" sarılıp hiç olacağız,

Ya da "kökümüze" sarılıp koç olacağız...