Sendikacılık, en sade haliyle emeğin örgütlü mücadelesidir. Ferdin tek başına çözemeyeceği sorunları birlik ve dayanışmayla aşma çabasıdır. Temelinde “ben” değil “biz” vardır. Makam değil mücadele, koltuk değil “ortak irade” esastır.

Türkiye’de memur sendikacılığı yasal zemine kavuştuğunda büyük bir umut yaratmıştı. Özellikle eğitim sendikalarının öğretmenin gür sesi, eğitimin vicdanı olması bekleniyordu. Ne var ki aradan geçen yıllar, bu umudu önemli ölçüde aşındırdı. Hak arama mücadelesinin yerini zaman zaman makam ve güç mücadelesi aldı. Genel kurullar, ilkelerin değil güç dengelerinin yarıştığı alanlara dönüştü. Sandıktan çıkan sonuç beğenilmediğinde ise itirazlar ve bitmek bilmeyen hesaplaşmalar başladı.

Sivas’ta Eğitim-Bir-Sen 1 No’lu Şube’de yaşananlar, bu anlayışın düşündürücü bir örneğidir.

17 Ekim’de gerçekleştirilen genel kurulda, Genel Merkez tarafından görevlendirilen genel başkan yardımcısı ile delegeler arasında divanın oluşumu konusunda anlaşmazlık yaşandı. Yerel delegeler, divan başkanlığının Genel Merkez temsilcisinde olmasına itiraz etmedi; ancak diğer dört üyenin delegeler arasından seçilmesini istedi. Bu teklif kabul görmeyince Genel Merkez temsilcisi, seçim henüz başlamadan divanı yönetmek istemediğini belirterek salondan ayrıldı.

Bunun üzerine delegeler kendi divanlarını oluşturdu. Seçim yapıldı ve Bahaddin Gülez ile ekibi açık farkla kazandı. Mazbata alındı, sandıktan çıkan irade resmiyet kazandı.

Asıl düşündürücü süreç ise bundan sonra başladı.

Yeni yönetim, görevi devralmak için nezaketi tercih etti. Önceki yönetime hazırlıklarını tamamlamaları için süre tanıdı. Hatta devir teslimin bir çiçek ve çikolatayla, karşılıklı iyi niyet içerisinde yapılmasını istedi. Ancak belirlenen teslim saatleri birkaç kez ertelendi. Sonunda anahtarlar ve evraklar yeni yönetime teslim edilmek yerine Ankara Genel Merkez'e götürüldü.

Yeni yönetimin Ankara'daki görüşmelerinden de sonuç alınamadı. Şubenin kapısını açmak için yapılan girişimler karşılıksız kaldı. Böylece seçimle göreve gelen yönetim, kendi şubesine giremez hale geldi. Aradan yaklaşık bir ay geçmesine rağmen kapıların hâlâ kapalı olması, meselenin basit bir devir teslim anlaşmazlığının çok ötesine geçtiğini gösteriyor.

İnsan sormadan edemiyor: Genel kurulda çözülemeyen mesele, şimdi Genel Merkez koridorlarında mı çözülecek? Yada Genel Merkez çözümsüzlüğü mü tercih ediyor?

Elbette seçimlerle ilgili hukuki itirazlar olabilir. Ancak bunun yolu bellidir: İtirazı olan yargıya başvurur, kararını bağımsız mahkeme verir. Hukuki bir engel ortaya konulmadan sandıktan çıkan iradenin fiilen devre dışı bırakılması nasıl açıklanabilir?

Daha da önemlisi, seçilmiş bir yönetimin göreve başlaması için Genel Merkez'in onayını beklemesi gerekiyorsa seçim neden yapılıyor? Üyeler ve delegeler neden sandığa gidiyor? Genel Merkez'in uygun gördüğü kişiler göreve gelecekse demokratik iradenin anlamı nerede kalıyor?

Görüştüğüm yeni yönetim temsilcilerinin anlattıkları arasında dikkatimi çeken bir husus daha var. Yaşananlara rağmen Genel Merkez'le zıtlaşmak istemediklerini, geçmişteki kırgınlıkları büyütmek yerine birlikte çalışmaya hazır olduklarını ifade ediyorlar. Hukuki bir sorun varsa bunun yargı yoluyla çözülmesine de karşı çıkmıyorlar.

İşte tam da bu noktada Genel Merkez'e önemli bir sorumluluk düşüyor. Görevi, seçim sonucunu beğenmeyenlerin yanında durmak değil, üyelerin iradesine ve hukuka saygı göstererek süreci sonuçlandırmaktır.

Çünkü demokrasi, yalnızca istediğimiz sonuç çıktığında sahiplenilecek bir kavram değildir. Asıl sınav, istemediğimiz sonuç karşısında gösterdiğimiz tavırdır.

Sivas'ta yaşananlar yalnızca bir sendika şubesinin yönetim değişikliği meselesi değildir. Sendikal demokrasinin ülkemizde ne kadar içselleştirildiğinin de bir göstergesidir

Unutulmamalıdır ki makamlar kimsenin şahsi mülkü değildir. O koltuklar, üyelerin emanet ettiği geçici sorumluluk makamlarıdır. Emaneti sahibine teslim etmeyen, emanetçi olamaz