Türk tarihinde, tarihe mührünü kazımış öyle müthiş hakanlarımız var ki 40-50 yaşlarını görememişler.

Sultan Alparslan, Çelebi Mehmet ve Fatih Sultan Mehmet bunlardan sadece bir kaçı…

Kısacık ömürlerine bu kadar büyük zafer ve başarıları nasıl sığdırabildiklerine, insan hayret ediyor…

Kitaplarda söyleyip geçiyoruz sadece.

- Orta Asya’dan gelip, devrin en büyük imparatorluğunu mağlup edeceksin. Yaşın kırk bile değilken, hem de üçte bir kuvvetteki orduyla.

- Timur istilasıyla dağılan Devleti yeniden toparlayacak, 10 yıl süren fetret dönemini bitirecek ve onlarca da yeni fetihler yapacaksın. Ama öldüğünde henüz 39 yaşında olacaksın.

- İslam komutanlarının yüzlerce yıllık başaramadıkları emelleri olan İstanbul’u fethedeceksin. Ve yaşın henüz 21 olacak.

Trabzon’u fethedeceksin otuzunda bile değilken. Hem de Dünya savaş tarihinde eşi menendi olmayan bir strateji ve taktik deha ile...

Avrupa tek tek karşında dize gelecek, henüz kırkında bile değilken…

Peki biz ne yapıyoruz!

Ne garip bir tecelli ki; eşsiz kahramanlarımızı ve tarihe yön veren Devlet başkanı, komutan ve kahramanlarımızı tanıtıp sevdirmek yerine, kendi çocuklarımıza; elin yalan yanlış tarihini ve hayal mahsulü kahramanlarına hayran bıraktırıyoruz…

Tabi böyle olunca da geriye, ceddini tanıyan ve milletiyle iftihar eden gençlik değil, atasına iftira ve hakaret eden, ceddiyle utanan ve türbelerine tüküren saman kafalılar kalıyor.

Tarihimizi tanımaya, tanıtmaya, büyüklerimizle tanışmaya ve barışmaya mecburuz...

Hele hele, insan ve Devlet adamı yetiştirmedeki sırlarını anlamaya, bugün her zamandan daha çok ihtiyacımız var.

Kara kuvvetleri 2.500 yıllık olan bir Milletin tarihini, 1919’dan başlatmak, bu millete yapılacak en büyük kötülüktür.

Ondan sonra da işte böyle, ağzının yerini bilmeyen milyonlarca çapulcu peydah olur da şaşırır kalırız, biz bunlarla ne yapacağız diye…

Bir dolap kapısını açıp kapatmaktan aciz angutların, 20 yaşında çağ açıp çağ kapatan ecdadıma dil uzatmaları yok mu?

Onlarla aynı havayı solumak bile zul geliyor artık...