Biz dedi; Ağır Ceza Reisi olan teyze oğlu;

- Küçücük bir köyden kimi Hakim, kimi Doktor, kimi Kaymakam, kimi de Öğretmen olan 10´dan fazla yetişmiş insanı, ilkokul Öğretmenimiz Arif hocaya borçluyuz.

- Nasıl dedim.

- Okul gezisine götürüyorum diye bizi, ailelerimizden gizli parasız yatılı sınavına götürdü.

Zira bizi ilkokuldan sonra okutmayacakları için, ailelerimizin izin vermeyeceklerini iyi biliyordu.

Ulaşımın zor, vasıtanın kıt olduğu o zamanlarda;

Üç gün boyunca, lokantada yedirdi, otelde yatırdı.

Kendisi de başucumuzda tahta sandalyede sabahladı.

Üstü başı perişan olanlara mağazadan giysiler aldı.

O şartlarla girdiğimiz sınavda başarılı olmalıydık.

Yaşlarımız küçüktü ama o sınavı kazanmamız gerektiği iyi biliyorduk. Kendimiz için değilse bile Arif hoca için kazanmalıydık.

Ve

Öylede oldu...

Biz dedi, gözleri nemlenerek;

- Bugün her ne isek hepsini Arif hocaya borçluyuz.

...

Rabbim Arif hocaların sayısını arttırsın.

Kıymetli Öğretmenlerimiz;

Nesiller,

Her daim ve mutlaka sizlerin eseri olacaktır.

Gününüz kutlu yarınınız ve sayenizde yarınlarımız umutlu olsun...