Son günlerde, mizaç eğitimine merak saldım.

İnsanoğlunun hava, su, toprak ve ateş olarak dört çeşit mizaca sahip olduğunu ve her mizacın davranışlarının, yeme içme alışkanlıklarının hatta nabız atışlarının bile farklı farklı olduğunu öğrendim.

Bu bilgilere baba olmadan vakıf olsaydım, kesinlikle üç çocuğumu da aynı usul ile yetiştirmez, mizaçlarını tespit eder ona göre davranırdım.

Ama geçti...

Tüm kabahat benim ve böyle bir ilmi yok sayan, dünyanın en pahalı Maarif anlayışımızın...

Zira onlar da aynı hatayı yaptılar ve yapmaya da halen devam ediyorlar.

Üstelik her yıl 18 milyon genci heba ederek.

Beğenmediğimiz Osmanlının; medreselerine astığı "Burada hiçbir balık uçmaya, hiçbir kuş yüzmeye zorlanmaz" serlevhasının hikmetini şimdi daha iyi anlıyorum...

Bin yıllık hazineyi çatı arasına kaldırıp, maarif davamızı bir insan ömründen biraz fazla geçmişi olan haydut Amerika’ya teslim ettiğimizden beri, milyonlarca insana mankurt eğitimi vermişiz…

Acı olan da şu ki, halen de devam ediyoruz.

Sırtında altın çuvalıyla dilenen bir zavallıdan ya da hafızasını kaybetmiş molladan daha acınası bir haldeyiz.

Mizaç ilmi köken olarak İran ve Uygur Türklerinden yayılmış.

Yani bizim öz malımız

Ama bu ilimden bihaber bir eğitim anlayışı ve bunu hiç duymadığı için sınıfındaki 45 kişiye aynı davranan, aynı etkiden aynı tepkiyi bekleyen bir öğretmen...

Hani sorup duruyoruz hazinenin yarısını harcadığımız halde eğitimde niye geri geri gidiyoruz diye.

İşte cevabını biraz da burada aramak lazım.

Çok harcayarak başaracağımız zannıyla, okullara maliye hazinesinden oluk oluk para aktarmadan önce; üstüne oturduğumuz hazineyi farketmemiz lazım.

Bunun içinde mesela okullara iki ders koyarak başlayabiliriz

Birisi öğrencilere adabı muaşeret dersi, diğeri öğretmenlere Mizaç eğitimi dersi.

Bakın bakalım o zaman da, ömrünü balığa kanat takmaya uğraşarak tüketen kimse kalacak mı