Adamın babası ölmüş, cenaze henüz kalkmamış. Ağlayan kadınlar, kızlar, gençler, çocuklar.

Adeta zorla konuşuyorlar. Tekfin işlemi var. Defin işlemi var. Doktor işlemi var. Adam bütün bunlarla nasıl baş edeceğini düşünürken bir yandan da taziyeye gelecek olanlara ikram edilecek yemeği düşünüyor.

Ne ikram etsem ki? Etli ekmek nasıl olur? Köfte daha mı iyi olur? Kavurma pilav da var.

Adamın dünyası yıkılmış, ölen anne veya babasına mı yansın, gelen giden misafirleri mi yolcu etsin? Yoksa cenazesini defnetmeye gelen yüzlerce insana hangi yemeği ikram edeceğini mi düşünsün?

Siz söyleyin bakalım, haydi ne yapsın?

O bunları düşünürken, ne yapalım diye sorarken aklı başında komşulardan bir tanesi de çıkıp;

• Ne yemeği arkadaş, yemeğin zamanı mı, demiyor. Yemek söz konusu ise biz komşular hallederiz demiyor.

Hocalar kürsüden böyle şey olmaz. Sıcağı sıcağına yemek verilmez. Zaten dinimize de uygun değildir, diye vaazlarında cemaate defalarca söylüyorlar.

Değişen bir şey yok.

Öyle ki yemek yiyen bazıları bir iki tane de sardırıp eve götürüyormuş.

Senin cenazen varmış, adamı zerre ilgilendirmiyor. Köftehor evdeki aç adamları düşünüyor.

Aziz dostlar, dinimiz İslam alelade bir din değildir. Eğer bu dinimize uymuyorsa yapmamak lazımdır.

Gidin siz de araştırın. Misal, adab-ı muaşeret kitaplarına bakın, ilmihallerin cenaze bölümlerine bakın. Böyle bir şeyin olmadığını göreceksiniz.

Biz bu yazıyı hazırlarken, arkadaşlar sanki biliyormuş gibi bir Küçük bir ilan gönderdiler. Aynen şöyle yazıyor:

"Taziyemiz Yemeksizdir.

Acımız varken sizin açlığınızı düşünemeyiz.

İsterseniz Gelmeyin."

Gördünüz mü? Daha yazıyı bitirmeden, acılı vatandaş bana destek vermiş oldu.

Valiliğimize, Belediyemize, Müftülüğümüze, Basınımıza durumu arz ediyorum. Gelin şu kötü adeti kaldıralım.