Gurbet, dost; iki kelime... İnsanları en çok yoran, üzen, canını acıtan iki kelime... Mecburen ayrılmak, dosttan, arkadaştan, akrabadan, sırdaştan...

Duyguları hapseden, duyguları körelten... İnsanı acı ile pişiren ayrılık... Ne heybetli bir kelime imişsin... İnsan hayatında... Anlamak için, yaşamak lazım...

Boşuna, destanlara, türkülere, şarkılara; konu olmamışsın...

AYRILIK... İşte o kadar...

O nedenle gurbet türküleri, hasret türküleri yorar bizi... Sevgiliye hasret türküleri yüreğimizi sızlatır...

Zaten kimi ulu kişiler Bir Müslümanın Dünya için gurbeti yorumunu yapmışlardır...

İŞTE O NEDENLE BU KAVRAMLAR HEP NEMLİ GÖZLERLE ANILIR...

AYRILIK ötesi vefasızlık... İşte, asıl can acıtan, insana bir türlü yakıştıramadığımız kelime... Ne yazık ki, gerçek... Kabullenmesek de gerçek... Vefasız insan, kuru ağaç gibidir... ONDAN HAYIR GELMEZ...

Vefa imanın temelidir.

Önce vefa sonra iman.

ORHAN ARSLAN