İnsan hayatı tek bir düzlemde devam etmez. Yol her zaman düz değildir. Zaten düz olması da mümkün değildir. Mutlaka inişler, çıkışlar, sağa ve sola meyiller olur. Bazen çukurlarla ve farklı engellerle de karşılaşırız. Ama yol nasıl olursa biz devam devam ederiz. Ara ara dursak ta, molalar versek te, hayat devam ettiği sürece, bizde yürümeye ve yol almaya devam ederiz.

Yol daima yoldur. Kendine çeker yolcularını. Biri gider bir gelir. Kimi bekler, kimi acele eder. Yolculuklar genelde yorar insanı. Ama bekleyişler daha çok yorar. Çünkü beklemek genelde kendimizle ilgili değildir. Beklemek, beklenilenle ilgili bir şeydir. Başkasının gelişini, gidişini, düşüncesini, hareketlerini, bakışını beklemek zihinsel bir karışıklığa sebep olur. Müdahale etme olasılığı azdır.

Bekleyeceksin derdi annem. O zaman küçüktüm. Ne demek istediğini çok anlamazdım. Bekleyeceksin sözü ve sözün devamında kurulan cümleleri büyüdükçe daha iyi anlar oldum. Çünkü beklemek bazen kaderimiz olur, Beklemek verdiğimiz söz olur. Beklemek bir şeye hazırlanmaya, bereketin çoğalmasına sebep olur.

Bekleyenlerin ve sabredenlerin ödülünün büyüklüğünden bahsederdi roman yazarları. Kendi dünyalarında kurguladıkları hikâyenin oyuncularını buna alıştırarak hikâyenin sonunu beklemelerini isterlerdi. Okuyucu açısından hikâyenin sonu, bazen bir hüzün bazen bir mutluluk olsa da sabrı öğretirlerdi her defasında.

Çocukken bir an önce büyüyüp genç olmayı, gençken yetişkin olup hayallerimizi gerçekleştirmeyi, yetişkinken de yaş alıp birikimlerimizi huzur içinde tüketmeyi düşünürüz. Bir bekleyişin içinde geçer ömrümüz. Şimdi de bir mevsimin sonu yeni bir mevsimin başlangıcı içinde depreşen duygularımızla yeni bir bekleyiş içindeyiz. Kışın bitimini, baharın gelişini bekliyoruz. Bir müdahalemiz olmadan bekliyoruz. Kendi döngüsü içinde, olması gereken doğal gidişatın seyrine bıraktık kendimizi. Çiçekler açsın. Toprağın altından canlılar başlarını kaldırıp baksın. Yeni bir hayatın başlangıcı ile yeniden canlansın tüm dünya.

Yıl 2026 olmuş ve biz hala bekliyoruz. Okula giden küçük çocuklar tatil olmasını bekler. Lisede ki gençler büyümenin ve bağımsız olmanın özlemi içinde üniversiteli olmak ister. Üniversiteli öğrenciler de mezun olup bir iş bulma hayali içinde yaşama tutunmaya çalışır. İşini bulanlar, emeğinin karşılığında elde edecekleri kazançla bir yuva kurmak daha konforlu bir yaşam alanını oluşturmak için çaba sarfeder. Hep daha iyisi ve güzeli elde etmek için bekler.

Beklemek güzeldir. Beklenti içinde olmak hoşumuza da gider. Kimi zaman insan olmanın zaaflarından kaynaklanan beklentileri çoğaltmak bize farklı bir keyif de verebilir. Ama beklentileri çoğaltmak bazen kırıklıklara, kırgınlıklara, alınganlıklara sebepte olabilir. O yüzden belli bir sınır koymak, beklentileri çoğaltmamak, bekleme adına elde edeceğimiz kazanımları koruma adına bizi daha korunaklı alanda tutabilir. Ayakları yere basan bir duruşla daha uzun süre beklemek için bizi güçlü de kılabilir.

Artıları ve eksileri ile beklemek, beklenilen duruma, konuma, kişiye ve mekâna bağlı olsa da, beklemek ben de bir umut ışığı oluşturuyor. O yüzden de beklemeyi bir kavuşma, bir heyecan, bir umut ışığı ile ilişkilendiriyorum. Bu ise beni hep mutlu ediyor.

Şimdi arkadaşlarıma, dostlarıma ve sevdiklerime de bekleyin diyorum. Çünkü ben beklemeyi seviyorum. Ama durağan bir beklemenin ötesinde dinamik bir bekleyişi tercih ediyorum.

Hayat devam ettiği sürece umut devam edecektir. Hayaller hiç bitmeyecektir. Yol daha bitmedi. Yola devam etmek için, hayatın güzelliklerini yaşamak için sabırla bekliyorum.

Bekleyen olmak aynı zamanda beklenen olmak demektir.

Selam ve saygılarımla.