Yaz mevsimi geldiğinde köylerimizden şehirlerimize kadar dört bir yanı tatlı bir telaş sarar. Davetiyeler elden ele dolaşır, davullar vurulur, türküler söylenir, meydanlar ve salonlar neşeyle dolar.

Düğünlerimiz, toplumumuzun yaz aylarındaki vazgeçilmez ritüellerinden, hayatın en canlı tanıklarından biridir.

Çünkü bizde düğün, takvimde sıradan bir gün ya da iki gencin hayatını birleştirmesinden ibaret bir tören değildir. Bir yuva kurmanın ilanıdır. Bir ailenin büyümesidir. İki ayrı hanenin akrabalığa, dostluğa ve ortak bir geleceğe adım atmasıdır.

İki evladını yuva sahibi yapmış, o heyecanı da yükü de bizzat omuzlamış bir baba olarak düğünün ne demek olduğunu iyi bilirim. Evladının mürüvvetini görmek, bir anne babanın ömrü boyunca unutamayacağı duygulardan biridir. Bir yanda yıllarca büyüttüğünüz evladınızın yeni bir hayata başlayışının gururu, diğer yanda onu kendi yuvasına uğurlamanın hüznü vardır.

Bizim medeniyetimizde aile, toplumun en temel ve en mukaddes müesseselerinden biridir. Evlilik ise yalnızca iki insanın birbirine verdiği söz değil; sevginin, sorumluluğun, sadakatin ve neslin devamının üzerine kurulan bir hayat ortaklığıdır. Bu nedenle düğünlerimiz, sadece bir evliliğin başlangıcını değil, toplumun geleceğine dair umudumuzu da temsil eder.

Düğün kültürümüz, bu anlayışla birlikte yüzyıllar boyunca şekillenmiş zengin bir mirastır. Kız istemeden söz ve nişana, kına gecesinden gelin almaya, davuldan zurnaya, takı merasiminden düğün yemeğine kadar her birinin ardında ayrı bir anlam, ayrı bir hatıra vardır.

Eskiden bir düğün yalnızca gelin ve damadın ailesinin işi değildi. Mahalleli, akraba, komşu; herkes elinden geldiğince düğünün bir ucundan tutardı. Kimi yemekle ilgilenir, kimi misafir ağırlar, kimi hazırlıklara yardım eder, kimi de düğün sahibinin yükünü paylaşırdı. Bu, Anadolu'nun kadim imece kültürünün düğünlere yansıyan en güzel hâllerinden biriydi.

Şehirleşmeyle birlikte düğünlerimizin mekânı ve biçimi değişti. Bir zamanlar günlerce süren düğünler, bugün çoğu zaman birkaç saatlik salon törenlerine dönüştü. Davulun, zurnanın ve meydanları dolduran kalabalıkların yerini salonların müziği ve daha modern organizasyonlar aldı.

Ama öz değişmedi.

Kına hâlâ yakılıyor, gelin hâlâ baba evinden dualarla uğurlanıyor, takılar hâlâ yeni kurulan yuvaya bir katkının, bir dayanışmanın sembolü olarak varlığını sürdürüyor. En önemlisi, insanlar hâlâ bir başkasının sevincini kendi sevinci biliyor.

Belki de düğünlerimizi değerli kılan asıl şey tam olarak budur.

Çünkü düğün, mutluluğun paylaşıldıkça çoğaldığını bize hatırlatır.

Bu yüzden kapımıza gelen bir düğün davetiyesi, yalnızca üzerinde tarih ve salon adı yazılı bir kâğıt değildir. O davetiye, bir evin sevincine, bir annenin mutluluk gözyaşlarına, bir babanın gururuna ve iki gencin geleceğe dair heyecanına ortak olma çağrısıdır.

Elbette zaman değişti. İnsanların zamanı azaldı, mesafeler arttı, düğünlerin yükü ağırlaştı. Fakat hayatın şartları değişse de, birbirimizin iyi gününde yanında olma ve sevincini paylaşma geleneğimizi yaşatmalıyız.

Çünkü insanın en çok hatırladığı şey, düğününde kaç kişinin takı taktığı değil; kimlerin yanında olduğudur.

Bir dostun omuza dokunması, bir akrabanın duası, bir komşunun "Allah mesut etsin" sözü bazen yıllar sonra bile hatırlanır.

Düğünler biraz da bunun için vardır. Sevinci paylaşmak, yükü hafifletmek, yeni kurulan bir yuvanın yanında olduğumuzu göstermek için.

Yuva kuran bütün evlatlarımıza iki cihan saadeti; evlatlarını everen bütün anne ve babalara da evlatlarının mutluluğunu sağlık ve huzur içinde görmeyi nasip etsin.

Düğünlerimiz eksilmesin, davullarımız neşe için çalsın, sofralarımız bereketle kurulsun.

Çünkü bir milletin ortak neşesi, yalnızca eğlencesinde değil; birbirinin mutluluğuna gönülden ortak olabilmesindedir.

Birliğimiz, beraberliğimiz ve neşemiz daim olsun.