Hayat bazen insanın karşısına, kendi planlarından çok daha güzel sürprizler çıkarabiliyor.

Geçtiğimiz hafta, şehrimizin önemli eğitim kurumlarından biri olan Sivas Halk Eğitimi Merkezini yakından tanımak amacıyla, kıymetli dostlarımızla birlikte bir ziyaret gerçekleştirdik. Niyetimiz, Merkez Müdürü Sebahattin Eker Bey’den yürütülen çalışmalar hakkında bilgi almak, yapılan hizmetleri yerinde görmekti. Ancak bu ziyaretimizde, kendimizi yalnızca kursların verildiği bir eğitim kurumunda değil de; emeğin, gayretin, fedakârlığın ve insan yetiştirme idealinin sessizce hayat bulduğu büyük bir iyilik merkezinde bulduk.

Halk Eğitimi Merkezleri çoğu zaman dışarıdan bakıldığında, birkaç hobi kursunun açıldığı sıradan kurumlar gibi algılanabiliyor. Oysa işin içine girince bambaşka bir manzara ile karşılaşıyorsunuz.

Müdürümüz Sebahattin Eker Bey’in anlattıkları bunun en güzel göstergesiydi.

Bölgenin en donanımlı merkezlerinden biri haline gelen Sivas Halk Eğitimi Merkezi, yıllar içerisinde binlerce kursiyere ulaşmış, birçok gence üniversite yolunda rehberlik etmiş, nice öğrencinin ülkemizin seçkin üniversitelerine yerleşmesine vesile olmuştu.

Bunları anlatırken, Sebahattin Bey'in sesindeki heyecanı, gözlerindeki memnuniyeti görmek mümkündü. Bir eğitimcinin en büyük mutluluğunun, yetişmesine katkı sunduğu gençlerin başarılarını görmek olduğunu bir kez daha anladık.

Merkezi gezerken yolumuz, buranın belki de en sıcak, en renkli ve en lezzetli bölümüne düştü.

Usta öğretici, şef aşçı Burhan Süha kardeşimizin mutfağına, yemekhaneye…

Aslında niyetimiz yemek yemek değildi.

Fakat yemekhaneden yükselen nefis kokulara, işine gönlünü vermiş bir ustanın heyecanına ve mutfağındaki disipline kayıtsız kalmak mümkün değildi.

Burhan Şef, yaptığı işi sadece bir meslek olarak görmüyor.

Onun için aşçılık, aynı zamanda insan yetiştirme sanatı.

Tam 758 saatlik ciddi bir eğitim süreci…

Aşçı çıraklığından başlayıp aşçı yardımcılığına, Türk mutfağından yöresel mutfağa kadar uzanan uzun ve meşakkatli bir yol…

Ve sonunda yapılan sınavlar…

Burhan Şef’in anlattıkları arasında beni en çok etkileyen cümlelerden biri ise şu oldu:

“Benim kursuma gelen kursiyerler bıçak tutmasını dahi bilmezken, kursun sonunda profesyonel mutfaklarda aşçı yardımcısı olarak görev yapabilecek seviyeye geliyor.”

Aslında ustalık biraz da bu değil midir? Hazır olanı kullanmak kolaydır. Marifet, ham olanı işlemek, insan yetiştirmek ve bir meslek kazandırabilmektir.

Burhan Şef, kursiyerlerini seçerken bile ayrı bir hassasiyet gösteriyor. Bu işi gerçekten sevecek, hayatını bu meslek üzerine kuracak, alın teriyle ekmeğini kazanacak insanları tercih ettiğini söylüyor.

Çünkü sevginin olmadığı yerde ne sanat vardır ne de kalite.

O gün bizlere ikram ettiği, tamamen kendi reçetesi olan limon çorbası ise doğrusu unutulacak gibi değildi. Ferahlatıcı tadıyla sofrada bulunan herkesin beğenisini kazanan bu çorbanın, Halk Eğitimi Merkezinin en çok aranan lezzetlerinden biri olduğunu da öğrendik.

Ardından tattığımız geleneksel kuzu tandır ise ayrı bir ustalık eseriydi. Özellikle kuzu etinin kendine has kokusunu hissettirmeden böylesine dengeli ve lezzetli bir yemek ortaya koyabilmek, işine hâkim bir şefin imzasını taşıyordu.

Üstelik Burhan Şef'in sürprizleri bunlarla da sınırlı değildi.

Taze nane çorbası… Leblebi çorbası… Yer fıstığı çorbası… Ve daha birçok özel reçete…

Nasip olursa, onları da tatmak üzere yeniden uğramamız gerektiği konusunda kendi kendimize söz verdik.

İşin takdire şayan bir başka yönü daha vardı.

Merkezde sadece eğitim verilmiyor.

Aynı zamanda çevredeki okullardan, kurumlarımızdan ve vatandaşlarımızdan gelen misafirlere üst kattaki yemekhanede dört çeşit yemek sunuluyor. Geleneksel Türk mutfağına ve yöresel lezzetlere uygun olarak hazırlanan bu menüler, kalitesine göre oldukça makul fiyatlarla vatandaşların hizmetine sunuluyor.

Doğrusu, bu kısa ziyaret bize yalnızca güzel tatlar bırakmadı.

Daha kıymetli bir şeyi gösterdi.

İşini severek yapan insanların bulunduğu yerde bereketin de, kalitenin de, başarının da kendiliğinden ortaya çıktığını…

Bir tarafta eğitimi bir gönül meselesi olarak gören Sebahattin Eker…

Diğer tarafta mutfağı bir ekmek kapısından öte, adeta bir mektebe dönüştüren Burhan Süha…

İki güzel insanın şahsında, aslında çok önemli bir gerçeği yeniden görmüş olduk.

Bir kurumun gerçek büyüklüğü, sahip olduğu binalarla değil; içinde görev yapan insanların yürekleriyle ölçülüyor.

Bu kısa ama ufuk açıcı ziyaretin ardından, Müdür Sebahattin Eker Bey’e ve Burhan Süha Şef’e kolaylıklar dileyerek merkezden ayrıldık.

Açıkça ifade etmeliyim ki, merkezden ayrılırken hepimizin zihninde aynı takdir duygusu, aynı memnuniyet vardı.

Ve hepimizin birleştiği ortak gerçek şuydu:

Bir şehrin yönetici ve eğiticileri, fedakârlık yapıp işlerini severek, aşkla ve sorumlulukla yaptıklarında ortaya devasa bir toplumsal fayda çıkıyor.

Sivas Halk Eğitimi Merkezi, sadece meslek öğreten bir kurum değil; insan yetiştiren, hayatlara dokunan ve şehrin kimliğine sessiz sedasız ama derinden değer katan büyük bir eğitim yuvası olarak hizmet veriyor.

İki kişinin şahsında, bu tip kurumların yöneticileri ve eğiticileri işlerini severek yaptıklarında ne kadar faydalı olabileceklerini, insanlarımızın bundan ne kadar çok istifade edebileceğini bir kez daha görmüş olduk.

Emeği geçen, bu şehre ve bu ülkenin gençlerine, insanına yüreğini koyan herkese; şahsım, dostlarım ve şehrim adına gönülden teşekkür ediyorum.

İyi ki varsınız.